مى دانست آن حضرت در نهاد مردم موقعيت بزرگى را داراست ودر بين مردم محبوبيت عظيمى دارد ، واز طرف ديگر نمى توانست براي مخالفت با امام از حربهء قتل عثمان وخونخواهى از أو استفاده كند ، چرا كه آن حضرت به هنگام مؤحاصره عثمان از مدافعين أو بشمار مى آمد . آنچه از مذاكرات معاوية با يارانش بدست آمد عبارت بود از : 1 - نوشتن نامه هائى براي بزرگان ورؤساى قبائل وسرشناسان شهرها ودادن رشوه هاى كلان به آنها . 2 - اعزام جاسوسان وخبر گزارانى به همه شهرهائى كه خلافت امام را پذيرفته بودند . در اجراى اين امر دو جاسوس ماهر ومورد اعتمادش را به كوفه وبصره فرستاد ، اين دو جاسوس در كوفه وبصره دستگير شده وامام حسن عليه السلام وعبد الله بن عباس كه از طرف امام حاكم بصره بود آن دو را بقتل رساندند . پس از اين جريان امام طي نامه اى به معاوية اخطار كرد وأو را تهديد به جنگ نمود ، معاوية كه از وصول نامه امام بشدت ناراحت شده بود در صدد بر آمد از فريبكارى خود عذرخواهى نموده واز خودش در برابر كار زشتى كه مرتكب شده دفاع كند ، ودر اين مورد چاره اى جز اين نداشت كه خوشحالى خود از شهادت أمير المؤمنين عليه السلام را انكار كند ، ودر باره اعزام جاسوسها هم بهتر ديد كه جريان را مسكوت گذارد واز بيان آن چشم پوشى نمايد . معاوية در پاسخ نامه عبد الله بن عباس نيز همين شيوه را به كار برد ،